Wednesday, June 13, 2012

Buenos Aires - İlk İzlenimler, Birkaç Gözyaşı ve Dünyayı Turlayan Gemi

Şehirdeki birinci saatimde "Fransa'yı, İtalya'yı ve İspanya'yı karıştırsan işte böyle bir yer olur" dedim, sonradan öğrendim ki bu 3 milletin göçmenlerinin torunlarıymış bu halk. Her taraf İtalyan lokantaları, muhteşem kafeler (ve kahve çok güzel), birbirinden çekici tatlıcılar, İtalyan dondurmacıları ve yer yer Paris'i hatırlatan binalarla dolu. Dil de İspanyolca...  Gezimin en Avrupalı durağı, orası kesin. İyi bir mola gibi geldi. Buenos Aires'i birinci saatte anladığımı sanmak tam bir gerzeklikmiş oysa.

Arkadaşım Ceyda'nın bu Cuma bana katılmasını beklediğimden ve turistik aktiviteleri hafta sonuna sakladığımdan günlerimi sokaklarda yürüyüp Buenos Aires'i tanımaya çalışarak geçirdim. Burası senelerdir gelmek istediğim bir yerdi ama gelince o kadar da ilginç bulmadım ilk başta. Dünyanın her tarafındaki bütün büyük şehirlerin ortak bir enerjisi ve birbirine çok yakın düzenleri var. O yüzden içlerine karışıp kendilerine has karakterlerini çözmek gerek. Turist olarak kaldıkça biranın sadece köpüğünü içmiş, gerisini bardakta bırakmış oluyorsunuz. (Ne güzel benzetme yaptım) Ben de böyle bir uğraşa girdim. Fotoğraf bile çekmedim doğru düzgün. Yürüdüm, bakındım, konuşmaya çalıştım, yedim ve içtim (kahve).

Daha uçaktayken insanların güzelliği dikkatimi çekti. (Şimdi tüm Peru halkından özür diliyorum) Peru'dan sonra da böyle gelmiş olabilir (Benim zevkime göre tabii). Akdeniz insanına buranın havası, suyu, eti yaramış. Kovboy toplum zaten. Tüm filmlerdeki yakışıklı kovboylar entel dantel havalara bürünmüş halde sokaklarda yürüyorlar kızlar, bilginize.

Kahve kokuyor sokaklar. Öyle elde dolandırılmıyor. Oturup içiliyor. Öğlen yemekleri uzun uzun yeniliyor, bazen şarap da işe dahil oluyor. Hafta içi akşamları bile herkes sokaklara akıyor. Saat 10'dan sonra gece başlıyor ve bol miktarda pizza ve bira tüketiliyor. Sudan ucuz.

İnanılmaz sayıda cins cins köpek var. Daha az çocuk... Devletimiz oraya da yardım elini uzatmak ister mi acaba?

Her yerde tango reklamları. Hafta sonu sokak tangosu izledikten sonra daha çok bahsedeceğim bu konudan. Dikkat ettim çok insan çarkı söylüyor kendi kendine. Sokakta sevgilerini her türlü ifade etmekten kaçınmıyorlar. (Meksika kadar olmasa da) Güzel ve aşık gözüküyorlar. Yemyeşil parkları, şık caddeleri, özenli kıyafetleri var. Ve birkaç adım sonra...

Birkaç adım sonra sanki Mahmutpaşa'dasınız. Sesler yükselmeye, insanlar alevlenmeye başlıyor. Metro treni 1800'lerden, otobüsler 1970'ten kalma gibi. Akşam eve yürürken çöpten ailecek kağıt toplayanları görüyorsunuz. Kaldırımın her girintisinde bir yatak ve bir sürü battaniye var. Bazen de köpekler... Ve çocuklar... O şık kafelere, ucuz büfelere, ulaşım araçlarına, her yere insanlar girip bir şeyler satmaya çalışıyor.  Kimse bir şey demiyor, kovmuyor diye şaşırdım önce. Ama sanırım yüzleri yok. Ülkenin 3'te biri fakirlik sınırının altında. Son ekonomik krizlerle insanlar evlerini kaybetmiş, kendilerini aç bulmuşlar. Bugün ufak bir kafede sandviç yedim. Bitiremedim ama, içinden peynirlerini çıkarmış olduğum yamuk yumuk bir parça kaldı tabağımda. Bir adam tepesinde bir çocuk bir şeyler satıyor yine. Düzgün giyimli çok. Yok dedim. "Sandviçi alabilir miyim?" dedi. Anlamadım tabii ben bunu bayağı bir. Neyse "Al" dedim tabii. Dondum kaldım. Adam gittikten sonra gözlerimden yaşlar süzüldü. Belki Türkiye'de görmek istemeyip uzak durduğumdan, bu yolculuktuysa hep içinde olduğumdan bu tip insan dramları beni çok sarsmaya başladı. Öyle görüntüler var ki aklımda Hindistan'dan, Peru'dan, Kamboçya'dan, Dominik'ten, Amerika'dan... (Bu arada bu gözlerden yaş akması iyi taktikmiş, hemen yan masadaki yakışıklı çocuk konuşmaya başladı.)

Devamlı protesto halindeler. Buranın da Cumartesi anneleri var, "Mayıs Meydanı Anneleri" Ülkede 1976-1983 arası kayıplara karışan 30000 kişinin olduğu iddia ediliyor. İnanılmaz bir sayı. Bu memleketinin de yakın tarihinde çok büyük acılar var. Belki metrodaki hüzünlü gözlerin ardında biraz da bu yatıyor... Ve bunu düşününce yine gözlerimin sulanmasına engel olamıyorum...

Bir de Falkland adası muhabbetleri var ki o konuya girmeyeyim. Bizim Kıbrıs durumu gibi. Ama tam da değil. Ada halkı muhabbetin dışında. Arjantinliler ve İngilizler didişiyorlar... (Anladığım kadarıyla) Arjantinlilerin adayı işgal girişimlerinin 30. yılıymış. Savaşta ölenler için eylem yapıyorlar meydanlarda (Yine anladığım kadarıyla)

Boca'ya yani asıl ateşli mahalleye henüz gitmedim. Tehlikeli olduğunu söylediler. Elimden tutsun diye Ceyda'yı bekliyorum. Para isteyen olursa Ceyda'yı bırakıp kaçacağım. Ah et konusu! ET! Arjantin'de
biftek yememiş birisi, biftek yememiştir bana göre. Öyle böyle bir olay değil. Tokyo balık pazarında yedeğim suşiden sonra ilk defa bir lokmayla böyle kendimden geçtim. Neyse ki kolesterolüm iyi...

Peron ailesi, turistik mekanlar, parklar, Recoletta mezarlığı, tango, gece hayatı, Ceyda gibi daha eğlenceli konuları yazacağım bir sonraki yazımda.

Şimdi bugün ziyaret ettiğim gemiyi düşünerek uyuyacağım. Arjantin'in dünya turu yapmış ilk gemisi... Herhalde her turist gibi üzerinde durduğum 10 dakikada fırtınalar atlattım, korsanlarla savaştım, bana ihanet edenleri ayaklarından bağlayıp suya sallandırdım. Sonra da halatları kestim. (Bütün turistler bunu düşünmüştür değil mi?) Demir tabaklarda patates yiyip şarap içerken kadınlardan bahsettim (Eh kadın yokmuş gemide, erkek oldum ben de.) Kaptanın fotoğrafı vardı, sevmedim. Görüntü olarak Tenten'in dostu Kaptan Haddock'u seçtim kendime (Cem arkadaşıma selam yolluyorum) Güneşli bir günde uçsuz bucaksız okyanusa baktım sonra, bacaklarımı üçgen yapıp, ellerimi arkadan kavuşturarak "Bu dünya turunu tamamlayacağız" dedim.

4 comments:

  1. arjantinliler için kendilerini italyan sanan, ispanyolca konuşan, fransız gibi davranan brezilyalılardır der brezilyalılar.

    ReplyDelete
    Replies
    1. :) Ama şu son kısmına katılmıyorum. Brezilya'ya yeterince Fransız turist gitmiyor herhalde.

      Delete
  2. duygu hanım merhaba,

    arjantinle ilgili bir anımı paylaşmak istiyorum:

    arjantin dünyanın öte ucunda bir ülke. ülke demek yanlış olmaz çünkü gerçekten de abd tarafından tanınan bir ülke. abd'nin biraz güneyinde ama; bu yüzden halkı kendilerini sürekli abd'lilerin baskısı altında hissederler.

    ben de annesi türk, babası amerikalı(denver/colarado) bir gezgin olarak oraya gittiğimde benim baba tarafı kanımı hemen anlamışlardı. böyle olunca ikramların ardı arkası kesilmemiş, aynı zamanda beni baştacı yapmışlardı.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Amerika kıtasındaki bu dostluk beni çok sevindirdi. Darısı Küba'nın başına.
      Acaba Arjantin'de ezogelin çorbası içebileceğim bir yer var mı? Çok canım çekiyor bu aralar...

      Delete